Önsöz
Makineler her şeyi aldı. Balık tutmayı hiç öğrenemediler.
İşteki son gününden ilk atışına.

iŞehir insansız idare etmeyi öğrenmişti. Arabalar kendi kendine gidiyor, robotlar siparişleri getiriyor, yapay zekâ daha hızlı ve daha ucuza çalışıyordu. İnsanlara kalan iş gittikçe azalıyordu.

iiSonra bir gün sıra sana geldi. Patronla görüşme yok, iş arkadaşlarıyla vedalaşma yok. Ekranda tek bir mesaj: işin artık otomatik yapılıyor.

iiiEv tuhaf bir şekilde sessizdi. On iki yıllık iş tek bir kutuya sığdı. Ve yıllardır ilk kez akşam için hiçbir planın yoktu.

ivSonra en çok neyi sevdiğini hatırladın. Eski spin kamışın, kepçen ve takım kutun hâlâ bıraktığın yerde duruyordu.

vEkipmanın arasından eski fotoğraflar çıktı. Erken sabahlar, sessiz kıyılar, ilk trofe balığın. İnsanı mutlu eden şeyi unutmak ne kolaymış.

viHesapta tam iki yüz kaldı. Pasaport çekmecede. Tek bir bilete yeter. Sadece gidiş.

viiŞehir aşağıda kayboldu, iş, teslim tarihleri ve planlar da onunla birlikte. Pasaport elinde, kamış bavulunda. Bundan sonra programını balıklar belirliyor.












